19. desember

"“Eg minnist eini jól – teir stóru beiggjarnir vildu so fegnir hava eitt lítið jólatræ. Men so var tað eitt árið, tá vóru eingi jólatrø, ið hvussu var, so vóru teir ov seinir at keypa jólatræ. Og so jólaaftansmorgun, landsynningur lá, haldi eg, so fór John ein túr at vita, um hann kundi finna onkran reka. Hann hevur verið eini tólv ár tá, okkurt sovorðið. Og hann kemur niðan aftur við einum so grúiliga fittum jólatræ, dýggjandi vátt var tað, og tað hevði ligið onkunstaðni har niðri á Boganesi, á Hvítanesi, sum vit kalla tað, og tað var rikið upp. Og tey søgdu tað, at tað var so ringt veður, at øll jólatrøini vóru farin fyri borð, sum vóru við einum skipi, við jólaskipinum, tí tey høvdu tey til dekslast.

Og hann kom, og sum hann var glaður, hann at pynta jólatræið. Men tað var pinkalítið var tað. Men vit áttu so eisini jólapynt. Og vit dansaðu um jólatræið heima her. Og tað var jólaaftanskvøld, haldi eg. Og jólaaftanskvøld høvdu vit altíð rísgreyt, ikki rísalamang, men altíð rísgreyt við kaneli og sukri og so mjólk afturvið. Og tað var helst eitt sindur gamal – hálvur havnarskikkur, hugsi eg, at hava tað. Tað høvdu vit so til nátturða. Og aftan á tað, so fóru vit at dansa um jólatræ. So høvdu vit okkurt, sum pápi mín hevði keypt í Havn, ella sum hann hevði fingið í Havn, súreplir appilsinir og sovorðið”.


(Meðan løtur líða 3, eftir Marianna Debes Dahl legði til rættis, Fannir, 2002)

1/0

SAMBAND

SNARVEGIR

FYLG OKKUM

  • White Facebook Icon
  • White YouTube Icon
  • Instagram

Føroyar lesa skal vera við til at skapa lesigleði, seta føroyska málið í miðdeplin og skapa karmar fyri eini góðari lesimentan.

© 2021 Føroyar Lesa | Heimasíða frá savna.fo