16. desember

16.12.20

”Inni í stovuni lógu øll og svóvu, øll uttan tann lítla gentan. Hon lá og hugsaði um kjólan og hugdi upp á kvistarnar í bróstinum, teir vóru so livandi. Summir vóru menn, ið fóru á fjall eftir jólaseyði, aðrir vóru smáar oyggjar, sum fóru til gongu at sleppa sær saman í eina stóra oyggj. So var tað ein kvistur, heilt uppi undir bjálkanum, hann var eitt skip, sum fór til Grønlands at veiða fisk. Pápi hennara stóð og stýrdi og hugsaði um reyða kjólan, sum hann skuldi geva lítlu dóttur síni til jóla, tá ið hann kom heim í heyst. Henda lítla gentan sovnaði ikki, fyrr enn stjørnurnar fóru at blinka, og tað fór at lýsa fyri degi.

Men tá droymdi hon, at hon fleyg. Hon fleyg høgt oman fyri kavahvít fjøll, millum klárar stjørnur. Men langt burtur var ein stjørna, sum var klárari enn hinar. Hon kendi hana, tað var jólastjørnan, tann sama stjørnan, sum stóð ovast á jólatrænum í fjør, tá ið tey høvdu jólatræ í skúlanum. Skúlalærarin átti hana, hon var sum tað bera silvur, men í miðjuni á henni var ein reyð perla. Nærri og nærri fleyg hon at hesi stjørnu, og nú sá hon, at tann reyða perlan var ein eingil í reyðum kjóla”.


(Gentan í reyða kjólanum, Hans Andrias Djurhuus, Bókadeild Føroya Lærarafelags, úr savninum Søgur, 1983)