14. desember

”Beint har, sum dalurin gjørdi ein veikan boga, fyri so líðandi at hækka niðan í fjallið, stóð eitt undirkavað hús. Tað líktist eini lúnutari kavafonn og sá rættiliga einsamalt út. Tætt omanvið kom áin kolsvørt buktandi millum ísrendurnar; streymurin hevði allan veturin hildið opið fyri vatninum. Men ongi fótaspor gingu eftir brúnni, og rundan um húsið lógu órørdar kavafannir.

Inni í húsinum var fjálgt. Stórur torveldur lá og gløddi í ovninum niðri í kjallaranum. Mánin sá inn ígjøgnum vindeygað og lýsti á hvít vetrarteppi á innbúnum og á krystallkrúnuna, sum var sveipað inn í túll. Og rundan um stóra ovnin í stovuni lá mumifamiljan og svav sín langa vetrarsvøvn. Tey svóvu altíð frá november til apríl, tí tað høvdu forfedrarnir gjørt, og mumitrøll eru trúgv móti gomlum siði. Øll somul høvdu búkin fullan av grannnálum, eins og forfedrarnir høvdu havt, og við seingirnar høvdu tey vónrík sett alt, sum teimum nýttist tíðliga á vári. Spakar, sólgløs og filmsálir, vindmátarar og tílíkt.

Kvirran var trygg og full av vónum. Viðhvørt suffaði onkur og ballaði seg longri niður í svøvnholuna”.


(Trøllavetur, Tove Jansson, Karl N. Hansen týddi, Bókadeild Føroya Lærarafelags, 2012)

1/0

SAMBAND

SNARVEGIR

FYLG OKKUM

  • White Facebook Icon
  • White YouTube Icon
  • Instagram

Føroyar lesa skal vera við til at skapa lesigleði, seta føroyska málið í miðdeplin og skapa karmar fyri eini góðari lesimentan.

© 2021 Føroyar Lesa | Heimasíða frá savna.fo